اواز: عبدالوهاب شهیدی

با همگاری هنرمندان: رضا ورزنده/ حسن کسایی/ امیر ناصر افتتاح

اهنگ: سه گاه

اشعار: عطار/حاج میرزا حبیب خراسانی/حافظ/عراقی

گوینده: روشنک

دکلمه روشنک:

زر چه باشد که نثار کف پای تو کنم

که سر ان قدر ندارد که فدای تو کنم

سر وزر یا دل وجان هرچه به گنجینه مراست

به وفای تو نیارزد که بهای تو کنم

بس عزیز است وگرانمایه مرا عمر عزیز

لیکن ان عمر که در کار وفای تو کنم

غزل اواز:

شاهدان گر دلبری زین سان کنند

زاهدان را رخنه در ایمان کنند

پیش چشمم کمتر است از قطره ای

ان حکایت ها که از طوفان کنند

یارما چون گیرد اغاز سماع

قدسیان در عرش دست افشان کنند

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت

با طبیب نامحرم حال درد پنهانی

زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت

عاقلا مکن کاری کاورد پشیمانی

باغبان چون من زینجا بگذرم حرامت باد

گربجای من سروی غیر دوست بنشانی

سرمکش حافظ ز اه نیمه شب

تا چو صحبت ائینه رخشان کنند

انچه پیش از این در دسترس بوده فاقد اعلام وشناسه برنامه در انتهای فایل بوده است

این برنامه کامل می باشد

اواز: مرضیه

اهنگ شور: علی تجویدی

شعر: دکتر منیر طاها

اشعار متن برنامه: حسین مسرور

گوینده : روشنک

 شبی زین میخانه ام برکش

به سان پیمانه ام  سرکش

به میخواران مستیم مگذار

اگر جویی ساغر مستی

اگر خواهی مستی وهستی

به این وان هستیم مسپار

به کس مگو مگو حدیث این سبو

تابنو شندم تا بنو شندم

منم راز هستی منم رمز مستی

اگر خواهی مستی اگر خواهی هستی

مرا درکش ببر برکش

حریفان را مگو هستم

مده یک دم تو از دستم

به کس مگو مگو حدیث این سبو

تا بنو شندم تا بنو شندم

حریفان را مگو هستم

مده یک دم تو از دستم

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده است فاقد اعلام انتهای برنامه بوده است

این برنامه دارای اعلام شماره در ابتدا وانتهای فایل و دارای شناسنامه می باشد

سروده ای از شاعر دلسوخته مهدی سهیلی در ستایش هنرمندانی که در ارامگاه ظهیرالدوله ارمیده اند

با صدای دلنشین فخری نیکزاد

اواز: سیاوش

سر پرست ارکستر: همایون خرم

غزل اواز: فرخی یزدی

گرچه مجنونم و صحرای جنون جای من است
لیک دیوانه‌تر از من دل شیدای من است
آخر از راه دل و دیده سر آرد بیرون
نیش آن خار که از دست تو در پای من است
رخت بر بست ز دل شادی و هنگام وداع
با غمت گفت که یا جای تو یا جای من است
جامه‌ای را که به خون رنگ نمودم امروز
بر جفا کاری تو شاهد فردای من است
چیزهایی که نبایست ببیند بس دید
به خدا قاتل من دیده ی بینای من است
سر تسلیم به چرخ آن که نیاورد فرود
با همه جور و ستم همت والای من است
دل تماشایی تو دیده تماشایی دل
من به فکر دل و خلقی به تماشای من است
آن که در راه طلب خسته نگردد هرگز
پای پر آبله ی بادیه پیمای من است

اواز: محمد رضا شجریان

اواز: سیاوش

اهنگ:پرویز مشکاتیان

تصنیف:  برزین اذرمهر

همراه شو عزيز ، همراه شو عزيز ...
تنها نمان به درد ،
كين درد مشترك ، 
هرگز جدا جدا ، درمان نمي شود

دشوار زندگي ، هرگز براي ما 
دشوار زندگي ، هرگز براي ما
بي رزم مشترك ، آسان نمي شود

تنها نمان به درد ،
همراه شو عزيز ، همراه شو ، همراه شو ، همراه شو عزيز ...
همرا ه شو عزيز ،
تنها نمان به درد ، 
كين درد مشترك ، هرگز جدا جدا

درمان نمي شود ...

اواز: حسین قوامی

اهنگ سه گاه: علی تجویدی

ترانه سرا:معینی کرمانشاهی

با همکاری: جلیل شهناز

اشعارمتن برنامه: میرزا حبیب خراسانی

مطلع ترانه:

داد از دل فریاد از دل

کی گردم ازاد از دل

هرجا با یک هوس رود

گل بیند در قفس رود

داد از دل فریاد از دل

چون رود پی کسی سر زپا نمی شناسد

غیر یار خود دگر اشنا نمی شناسد

نمی گریزد نمی هراسد

بلا وافت وقضا در این سرا نمی شناسد

نمی رود پی بقا بجز فنا نمی شناسد

اگر بگویمش غمخوار من شو

به بام ودر زند که دور از کار من شو

زدست دل چه می کشم وای وای وای

به زندگی در اتشم وای وای وای

یک دم یک جا بندش نکنم نکنم نکنم

هرگز رام از پندش نکنم نکنم نکنم

اواز: حسین قوامی

ترانه: الهه

اهنگ اول: جواد معروفی

اهنگ دوم: همایون خرم

اهنگ در مخالف سه گاه

به اهتمام: جواد معروفی

با همکاری هنرمندان: علی تجویدی/جلیل شهناز/جهانگیر ملک/ناصر افتتاح

ترانه سرا: رهی معیری/معینی کرمانشاهی/بهادر یگانه

غزل اواز: رهی معیری/ بهادر یگانه

گوینده: اذر پزوهش

مطلع ترانه:

باز امد باز امد گل من به چمن باز امد
تو ببین که به صد ناز امد
اتش رو مشکین مو
 چون نر گس خندان رو
ان سرو تن ناز آمد 
نوشین لب سیمین تن 
نگهش به دلم شور افکند 
شب من شد از ان مه روشن 
رخسارش جان پرور 
چشمانش افسونگر 
رویش روشن چون گلشن
باز امد باز امد گل من به چمن باز امد
تو ببین که به صد ناز امد
اتش رو مشکین مو

چون نر گس خندان رو
رویش روشن چون گلشن

شمع و پروانه منم    مست میخانه منم 

رسوای زمانه منم دیوانه منم

یار پیمانه منم     از خود بیگانه منم 

رسوای زمانه منم دیوانه منم

چون باد صبــــــا دربدرم         با عشق و جنون همسفرم

شمع شب بی سحــرم        از خــود نبـــــــــود خبــــــرم 

رسوای زمانه منم دیوانه منم

تو ای خــــــدای مـن شنــــو نــــوای من 

زمین و آسمان تو میلرزد به زیر پای من 

مه و ستارگان تو میسوزند به ناله های من 

رسوای زمانه منم دیوانه منم

وای از این شیدا دل من    مست و بی پروا دل من      مجنون هر صحرا دل من رسوا دل من 

لاله تنها دل مـن   داغ حسرتها دل من   سرمایه سودا دل من 

   رسوا دل من

خاکستر پروانـــه منم    خون دل پیمانه منم 

چون شور ترانه تویی    چون آه شبانه منم 

رسوای زمانه منم دیوانه منم

مطلع غزل اواز:

آتشین خوی مرا پاس دل من نیست نیست

برق عالم سوز را پروای خرمن نیست نیست

مشت خاشاکی کجا بندد ره سیلاب را ؟

پایداری پیش اشکم کار دامن نیست نیست

آنقدر بنشین که برخیزد غبار از خاطرم

پای تا سر ناز من هنگام رفتن نیست نیست

قصه امواج دریا را ز دریا دیده پرس

 
هر دلی آگه ز طوفان دل من نیست نیست

همچو نرگس تا گشودم چشم پیوستم به خاک

گل دوروزی بیشتر مهمان گلشن نیست نیست

ناگزیر از ناله ام در ماتم دل چون کنم ؟

مرهم داغ عزیزان غیر شیون نیست نیست

در پناه می ز عقل مصلحت بین فارغیم

در کنار دوست بیم از طعن دشمن نیست نیست

بر دل پاکان نیفتد سایه آلودگی

داغ ظلمت بر جبینم صبح روشن نیست نیست

نیست در خاطر مرا اندیشه از گردون رهی

رهرو آزاده را پروای رهزن نیست نیست

داد از ذل فریاد از دل

کی گردم ازاد از دل

هرجا با یک هوس رود

گل بیند در قفس رود

داد از دل فریاد از دل

اواز: محمود محمودی خوانساری

همنواز اواز: جلیل شنهاز

اشعار متن برنامه : مولانا

گوینده: فیروزه امیر معز

غزل اواز:

تنها نه منم جانا ازوصف تو دیوانه

دیوانه بسی دارد لطف تو بهرخانه

ای چشم چراغ دل روشن ز تو شد منزل

تو شمع همه محفل من سوخته پروانه

تو روی نهان کرده من شیفته رویت

لیکن به سراورده مجنون شده دیوانه

روشن شودش مردم چون روی تو را بیند

از شوق چنان رویی دیوانه شود یا نه

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده با هنر نمایی یک صدا بردار خلاق  اعلام شماره ان واعلام برنامه توسط دو گوینده به یکدیگر اتصال داده شده بود

 یک شاخه گل ( صدای یک گوینده)

برنامه شماره 372  ..............( صدای یک گوینده)

این قطعه مونتاز را میتوانید از اینجا دریافت نمائید

گلهای رنگارنگ برنامه شماره 214ب

اواز: حسین قوامی

اهنگ سه گاه: علی تجویدی

ترانه سرا : معینی کرمانشاهی

اشعار متن برنامه: دکتر رعدی اذرخشی/شمس مغربی 

گوینده: روشنک

مطلع غزل اواز: 

چه خوش است پیش زلفت سر شکوه باز کردن

گله های روز هجران به شب دراز کردن

همه روز در خیالم که شب دگر بیاید

تو و ناز ها که داری ، من و آن نیاز کردن

درِ دل کنون نشاید به همه فراز کردن

تو به خانه ای ، نشاید در خانه باز کردن

به تکلمی دهانت بگشود عقده هایم

چه خوش است کشف معنی بر اهل راز کردن

سر کوی دلبر من به حریم کعبه ماند

که به هر طرف کنی رو بتوان نماز کردن

بجز از حدیث زلفت که به عمر می سرایم

همه عمر در ملالم  ز سخن دراز کردن

بگذار تا که مظهر ز تو کام دل بگیرد

تو هزار جای داری ز برای ناز کردن  .

 مطلع ترانه:

داد از دل فریاد از دل

کی گردم ازاد از دل

هرجا با یک هوس رود

گل بیند در قفس رود

داد از دل فریاد از دل

چون رود پی کسی سر زپا نمی شناسد

غیر یار خود دگر اشنا نمی شناسد

نمی گریزد نمی هراسد

بلا وافت وقضا در این سرا نمی شناسد

نمی رود پی بقا بجز فنا نمی شناسد

اگر بگویمش غمخوار من شو

به بام ودر زند که دور از کار من شو

زدست دل چه می کشم وای وای وای

به زندگی در اتشم وای وای وای

یک دم یک جا بندش نکنم نکنم نکنم

هرگز رام از پندش نکنم نکنم نکنم

اواز: ایرج

با همکاری هنرمندان: همایون خرم/رضا ورزنده/جهانگیر ملک

اهنگ: شور

اشعار متن برنامه: سلمان ساوجی/عماد خراسانی

غزل اواز: نسیم( علی صدارت)

گوینده : روشنک

زند هرشب خیالت راه خوابم

فریبد ارزویت چون سرابم

اگر جویی دلم ای مه چه تابی

که امد برلب بام افتابم

گرم خواهی به یاری دستگیری

بگیر اکنون که بگذشت از سر ابم

بریدی انچنان از من که دیریست

خیالت هم نمی اید بخوابم

زند تا در دل افسرده اتش

بیا ساقی شرابم ده شرابم

زند هرشب خیالت راه خوابم

فریبد ارزویت چون سرابم

اگر جویی دلم ای مه چه تابی

که امد بر لب بام افتابم

اشکالی در اعلام برنامه ابتدای فایل قبلی بوده که در این فایل که پیشکش گردیده رفع نقص گردیده است

اواز: حسین قوامی

با همکاری هنرمندان: جلیل شهناز/رضا ورزنده/محمد موسوی

اهنگ: افشاری

غزل اواز: فروغی بسطامی

اشعارمتن برنامه: شیخ اجل سعدی/عماد خراسانی

گوینده: روشنک

همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود

اه از این راه که باریک تر از موی تو بود

رهرو عشق ازین مرحله اگاهی داشت

که ره قافله ی دیر وحرم سوی تو بود

پیش از اندم که شود ادم خاکی ایجاد

بر سر ما هوس خاک سر کوی تو بود

زان شکستم بهم ائینه خود بینی را

که نگاهم همه در ائینه روی تو بود

برنامه ای که پیش از این در دسترس بوده است در انتهای فایل شماره برنامه که توسط گوینده اعلام می گردید یکباره از نیمه ان قطع شده بوده است

این نقص در این فایل رفع گردیده است

اواز: کورس سرهنگ زاده

ترانه سرا: بهادر یگانه

با همکاری هنرمندان: حبیب الله بدیعی / مجید نجاحی

اهنگ در اصفهان :میر نقیبی

اشعار متن برنامه: فتحعلی شاه قاجار

گوینده: فیروزه امیر معز

دکلمه:

شب مرگ است به بالین من زار امد

ای اجل دست نگهدار که دلدار امد

لاله با انهمه داغی که به دل داشت به باغ

به ارادت به سرنرگس بیمار امد 

ادامه دکلمه:

گذری جانب حسرت نگری نیست تورا

حسرت اینست که بر ما گذری نیست تورا

ای که از روزقیامت سخنی میگویی

گوئیا از شب هجران خبری نیست تورا

ادامه دکلمه:

از زلف کمندی قد رعنای تو دارد

این طرفه بلایست که بالای تو دارد

رفتی بجا ماند غمت در دل غمناک

بازای که غم در دل من جای تو دارد

ادامه دکلمه:

ناله تا چند کنم ازپی بیماری دل

کو طبیبی که کند فکر پرستاری دل

با رقبیان مگرامروزبه عیشی مشغول

که رسد باز به گوشم صنما زاری دل

مطلع ترانه:

اشک شمعی مرده ام در پای شب افسرده ام

لاله ای پزمرده ام دیگر زخود دل برده ام

هر ارزویی هر ارزویی

شبم بی ستاره دلم بیقراره

نه بدیده نورهستی نه به سینه شور مستی

گشته دنیا پر ز غوغا زشور مستانه ی من

زعشق وافسانه ی من

می پرستم مست مستم

که چشم مست تو بود شراب پیمانه ی من

زنگاه بی شکیبم گل ارزو شکفته

به شب سیه چو بختم دل  بی امید خفته

زنگاه بی شکیبم گل ارزو شکفته

به شب سیه چو بختم دل بی امید خفته

نقصی که در اعلام ابتدای برنامه بوده است رفع گردیده است 

اواز: حسین قوامی

هنرمندان: مجید نجاحی/امیر ناصر افتتاح

اهنگ : شور

اشعار متن برنامه: قدسی مشهدی

گوینده: شکوه رضایی

دکلمه:

 هرگز دل مستان زغم ازار ندارد

تا باده بود غم به کسی کار ندارد

عمریست که درپای خم افتاده خرابیم

همسایه دیوار به دیوار شرابیم

ناگفته ماند صد سخن ارزو مرا

لب بست ناامیدی از این گفتگو مرا

من دل به خال خس ندهم مهر پیشه کن

بلبل نیم که مست کند رنگ وبو مرا

غزل اواز:

ناگفته ماند صد سخن ارزو مرا

لب بست لب بست ناامیدی از این گفتگو مرا

من دل به خال وخس ندهم مهر پیشه کن

بلبل نیم بلبل نیم که مست کند رنگ وبو مرا

پیمان ما زباده درست است داده اند  

روزنخست دست به دست سبو مرا

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده است فاقد اعلام ابتدایی برنامه بوده است وانچه به عنوان اعلام به ان چسبانده شده بوده است توسط شخص نابخردی که مدعی فرهنگ این دیار بوده است از انتهای فایل قطع وبطور ناقص به ابتدای فایل وصله نموده بوده است

اینست نبوغ ایرانی

اواز: عبدالوهاب شهیدی

با همکاری هنرمندان: احمد خان عبادی/حسن کسایی/جلیل شهناز/رضا ورزنده/پرویز یاحقی/ناصر افتتاح

اهنگ ها: ماهور/ابوعطا/دشتی/چهارگاه

اشعارمتن برنامه: نظامی گنجوی

گویندگان: اذر پزوهش/نورالدین ثابت ایمانی

غزل اواز:

کو ان دوبدو هم نشستن

عهدی به هزار عهده بستن

کوان به وصال امید دادن

سربر خط عاشقی نهادن

دعوی کردن به دوستاری

دادن به وفا امیدواری

امروز به ترک عهد گفتن

رخ بی گهنی زمن نهفتن

گیرم دلت از ره وفا شد

ان دعوی دوستی کجا شد

من با تو بکار جان فروشی

کار تو همه زبان فروشی

من مهر ترا بجان خریده

تو مهر کس دگر گزیده

با یار نو انچنان شدی شاد

کز یار قدیم ناوری یاد

شد در سر داغ تو جوانیم

اوخ اوخ همه رنج باغبانیم

انروز که دل به تو سپردم

هرگز به تو این گمان نبردم

انروز که دل به تو سپردم

هرگز به تو این گمان نبردم

کردی دل خود به دیگری گرم

وز دیده من نیامدت شرم

چون عهده عهد بازجویند

جز عهد شکستن ترا چه گویند

گل تا نشکست عهد گلزار

نشکست زمانه در دلش خار

چون عهده عهد باز جویند

جز عهد شکن ترا چه گویند

انچه از این برنامه پیش از این در دسترس صاحبدلان بوده است نقصی در اعلام ابتدایی برنامه بوده که در این برنامه رفع گردیده است

نکته دوم اینکه برنامه پیش از این حدود 38 دقیقه 9 ثانیه بوده است که این برنامه حدود چهل دو دقیقه بیست پنج ثانیه می باشد که در برنامه پیش از این گفتار اولیه اقای تقی روحانی از ان حذف گردیده بوده است

این برنامه شماره 276 کامل وبدون کوچکترین نقصی پیشکش گردیده است

اواز: سیاوش

با همکاری: احمدخان عبادی/جلیل شهناز/حسن ناهید

اشعار متن برنامه: اصفی/اذری طوسی/ پرتوی شیرازی

غزل اواز: شیخ اجل سعدی

گوینده: روشنک

دکلمه روشنک شعراز؟

چرا همیشه غمینم نگاه باید داشت

چه کرده ام که چنینم نگاه باید داشت

اگر نه در خور لطفم برای جور خویش

نه از برای همینم نگاه باید داشت

مطلع غزل اواز:

گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود

انچنان جای گرفتست که مشکل برود

دلی از سنگ بباید به سر راه وداع

تا تحمل کند ان روزکه محمل برود

اشک حسرت بسر انگشت فرو می ریزد

که گرش راه دهم قافله در گل برود

ره ندیدم چو برفت از نظرم صورت دوست

همچو چشمی که چراغش ز مقابل برود

قیمت وصل نداند مگر ازرده ی هجر

خسته اسوده بخوابد چو به منزل برود

دارای اعلام شماره واعلام برنامه در ابتدای برنامه

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده است نقصی در اعلام برنامه ابتدای فایل بوده که برطرف گردیده است

  پرویز یاحقی

روانش شاد ویادش همواره گرامی باد

نغمه های ایرانزمین

نغمه های ایرانزمین ( بخش دوم)

برنامه ای از رادیو بامداد

بررسی زندگی واثار پرویز یاحقی ( بخش اول)

پرویز یاحقی اسطوره موسیقی ایران

هنگامی که درباره موسیقی ایران قلم می‌زنیم ، به نام بزرگمردانی برمی‌خوریم که
در بنیاد و تار و پود این هنر اصیل ، بیشترین تأثیر را داشته‌اند و نامشان چنان با
سازشان عجین شده که تصور هر یک بدون دیگری دشوار می‌نماید. بی‌گمان یکی از
کاروانسالاران موسیقی ایران ، استاد پرویز یاحقی است. پرویز یاحقی از هفت سالگی در
دامان پیران موسقی ایران پرورش یافته است است و از همان سن کم در رادیو صحنه‌های
مختلف هنری با هنرمندان مشهور زمان همراه و همنوا بوده است.

صدای ناب سازش در تک‌نوازی و نغمات زیبای آهنگ‌هایش در ارکستر ، به گونه‌ای است
که همواره هنرش را تازه و جوان معرفی می‌کند ، در صورتی که سابقه اشتهارش از شصت
سال نیز تجاوز کرده است.

هنرنمایی او در اوان جوانی در برنامه رادیویی برگ سبز شماره ۳۶ مثالی گویاست.
نوازندگی استادانه یک جوان ۱۸ ساله در همراهی با آواز ماهرانه استاد بی‌بدیل
اسماعیل ادیب خوانساری در دستگاه شور ، در تاریخ موسیقی ایران نمایشی زیبا و با
شکوه و از صفحات زرینی است که هرگز از خاطره اهل هنر فراموش نخواهد شد.

یاحقی ویولن را چنان نواخت که قبل و بعد او ننواختند ، بهره‌مندی از سرچشمه‌های
مختلف موسیقی ، نواختن مطالب قوی و تازه ، ابداع کوک‌های فراوان و متنوع ، استفاده
از ضرب‌های گوناگون ، ملاحت ، شیرینی و قدرت تکنیک جاری در نوازندگی تار و پود و
روح ویولون‌نوازی استاد پرویز یاحقی است.

بسیاری در موسیقی ایرانی ویولون نواخته‌اند ، ولی نواختن به شیوه یاحقی ، همیشه
چیز دیگری بوده است. حتی وقتی بسیاری از ویولینیست‌های هم‌عصرش از او تقلید می‌کردند
، نمی‌توانستند جمله‌بندیهای او را به درستی تکرار و حسی از پنجه‌های قوی ، چابک و
شیرین وی را منتقل کنند.

نوازندگی و ارائه مطلب به سبک پرویز یاحقی به قدری جذاب قدرتمد و دلنشین بوده
است که نه تنها نوازندگان ویولون ، بلکه نوازندگان سازهای دیگر هم تحت تأثیر مکتب
وی قرار گرفته و آن را مورد تقلید و تعقیب قرار داده‌اند.

به واقع پرویز یاحقی در نوازندگی ویولون ، صاحب مکتبی است اصیل و ریشه‌دار ،
مکتبی که از سال‌های ۱۳۳۰ به بعد به شیوه‌ای انحصاری و مستقل بدل شد. بررسی ومطالعه
دقیق این مکتب ، سه دوره(سبک) کاملا متفاوت را در هنر نوازندگی و آهنگ‌سازی پرویز
یاحقی نشان‌ می‌دهد.

سبک اول بین سال‌های ۴۴-۱۳۳۴ شکل گرفته و دارای این مختصات است: 
۱- ارائه مطلب در قالب جملات ملودیک بسیار قوی 
۲- استفاده از آرشه‌های مختلف به‌ویژه با تأکید بر آرشه کوتاه 
۳- توجه به تمام تکنیکها و مقدورات ساز ویولون 
۴- استفاده از تحریرهای آوازی متکی به اصالت هنری گذشتگان موسیقی. 
۵- ساختن چهار مضراب‌ها و اهنگ‌های دلنشین بر اساس گوشه‌های مهجور موسیقی ایرانی
مانند شوشتری ، بوسلیک و … (تصنیف بیداد زمان در بوسلیک نمونه مناسبی است از
توانمندی ونبوغ کم‌نظیر استاد در این فن).

سبک دوم بین سالهای ۴۴ تا ۶۰ با این مشخصات : 
۱- ایجاد ضرب‌های متنوع و ساختن قطعات مختلف بر مبنای آن 
۲- ابداع کوک‌های مختلف و متنوع برای ویولون 
۳- بروز خلاقیت شگفت‌انگیز در ساخت قطعات و چهار مضراب‌های بسیار پرقدرت ،
ریتمیک و سرشار از مطالب نو و غیرتکراری، ( مثلا اگر در این دوره ۱۰ برنامه در
دستگاه شور اجرا شده باشد ، تمامی مطالب و جملات متفاوت بوده و در هر کدام مطلبی نو
ارائه شده است.) 
این ویژگی تقریبا در هر سه دوره مکتب استاد مشاهده می‌شود. 
۴- انتقال حالت خاص موسیقی ایرانی در نواختن گوشه‌ها با ایجاد و استفاده از
تکنیک‌های منحصر به فرد ، مانند ویبراسیون‌ها ، ناله‌ها و کرشمه‌های مختلف و بسیار
به جا. 
۵- استفاده صحیح و به جا از اوناع پوزیسیون‌های گوناگون ساز ویولون با توجه به
الزامات موسیقی ایرانی و ویژگی‌های خاص آن.

سبک سوم از از سالهای ۱۳۶۰ به بعد شکل گرفته و متعلق به دوران اخیر است: 
۱- استفاده از آرشه‌های گوناگون به خصوص تأکید به آرشه‌های بلند و کشیده بر اساس
تکنیک جهانی نوازندگان ویلون
۲- نواختن آرشه‌های استیکاتوی بسیار ظریف با نوک آرشه که حالت رقص آرشه بر روی
سیم را دارد و یکی از متعلقات و نوآوری‌های سبک سوم است. 
۳ – توجه بیشتر به دستگا‌های مهجور موسیقی مانند نوا و راست پنجگاه. 
۴- اجرای برنامه‌های مرکب‌نوازی با مدگری Modulation های زیبا و دقیق.

مجموعه "راز و نیاز" از آخرین نواخته‌های استاد بر اساس سبک سوم مکتب وی می‌باشد.
مشاعره استادانه استاد پرویز یاحقی با نابغه بداهه‌نوازی دوران – جلیل شهناز – در
همنوازی‌های مشترکشان از جاودانه‌ترین قطعات اجرایی در سال‌های اخیر است. این قطعات
در اوج بداهه‌سرایی و با نگرش عمیق به ردیف موسیقی ایرانی و گوشه‌های مهجور آن اجرا
شده‌اند. گفتنی است آن چه از ساز استادان جواد معروفی و احمد عبادی در آلبوم "راز و
نیاز" شنیده می‌شود ، از آخرین آثار اجراییشان بوده که در منزل استاد یاحقی و به
همت ایشان ضبط و از آن بزرگان به یادگار مانده است.

به یاد امیر ناصر افتتاح

یک شاخه گل برنامه شماره 263

اواز: الهه

با همکاری هنرمندان: احمد خان عبادی/پرویز یاحقی/جلیل شهناز/حبیب الله بدیعی/امیر ناصر افتتاح

اشعار متن برنامه وغزل اواز: پزمان بختیاری

گوینده: مولود کنعانی

درکنـــــــــــج دلــم عشق کســی خانــــه ندارد

کـــس جـای در ایــن خــانهء ویــــرانه نــــدارد

دل را بکــــــــف هــر کــه نهـــــم باز پس آورد

کـس تاب نگهــــــــــداری دیـــــوانه نـــــدارد

در بـزم جهـــان جــز دل حســـرت کـش ما نیـست

آن شمــــع که میســــوزد و پــروانـــه نـــــدارد

گفتــــم مــه مــن از چــه تـو در دام نیفتـــــــی

گفتــــــا چـــه کنــم دام شمـا دانـــــه نـــــدارد

ای آه مکـــش زحمـــــت بیهــوده چه تاثیــــــــر

راهــــــی به حــــریم دل جـــانانـــــه نـــــدارد

در انجمــــــن عقـــــل فــــروشــان ننهــم پــای

دیــــوانــه ســر صحبــــت فــرزانــــه نـــــدارد

از شــــاه و گــدا هــر کـه در ایــن میـکده ره یافـت

جــز خون دل خـــویــش به پیمـــــــانـه نـــــدارد

تا چنـــــد کنـــی قصـــه ی اسکنــــــــدر و دارا

ده روزه عمـــــــــر این همـه افســانـــه نــــــدارد

گلهای تازه برنامه شماره 130

اواز: محمود محمودی خوانساری

اهنگ درمایه دشتی: اسدالله ملک

همنوازان: اسدالله ملک/فرهنگ شریف/ امیرناصر افتتاح

اشعار متن برنامه وغرل اواز: امیر هوشنگ ابتهاج ( الف سایه)

تنظیم برای ارکستر: جواد معروفی

با همکاری ارکستر رادیو تلویزیون ملی ایران به رهبری فرهاد فخرالدینی

گوینده: فخری نیکزاد

دکلمه:

چشم گریان تو نازم حال دیگرگون ببین

گریه لیلی کنار بستر مجنون ببین

دکلمه:

چشم گریان تو نازم حال دیگر گون ببین

گریه لیلی کنار بستر مجنون ببین

برنتابد این دل نازک غم هجران دوست

یارب این صبر کم وان محنت افزون ببین

رشکت امد ناز ونوش گل دراغوش بهار

این گشوده دست یغمای خزان اکنون ببین

دکلمه:

مانده ام با اب چشم واتش دل ساقیا

چاره کار مرا در اب اتشگون ببین

غزل اواز:

چشم گریان تو نازم حال دیگرگون ببین

گریه لیلی کنار بستر مجنون ببین

برنتابد این دل نازک غم هجران دوست

یارب این صبر کم و ان محنت افزون ببین

رشکت امد ناز ونوش گل در اغوش بهار

ای گشوده دست یغمای خزان اکنون ببین

رشکت امد ناز ونوش گل در اغوش بهار

ای گشوده دست یغمای خزان اکنون ببین

((سایه)) کار چشم ودل دیگر گذشت از اشک واه

تیغ هجران است اینجا موج موج خون ببین

دکلمه:

سایه کار چشم ودل دیگر گذشت از اشک واه

تیغ هجران است اینجا موج موج خون ببین

یاد اسدالله ملک وهمه هنرمندان پرکشیده از گلستان موسیقی ایرانزمین گرامی باد

گوش جان بسپاریم به نوای دلسوخته محمودی نازنین و نوای ساز دلسوخته دیگر اسدالله ملک

تنی چند از دوستان بر این اعتقاد هستند که دیگر زمان اوازهای طولانی گذشته وبایستی اوازها کوتاه تر اجرا گردد

حال پرسش اینجاست ایا اگر هنرمندانی چون محمودی  وملک نازنین در قید حیات بودند بازهم بر این اعتقاد بودیم؟؟؟

به صراحت عرض میکنم انچه در موسیقی ملی ما از دهه شصت به بعد برجای مانده با احترام به همه هنرمندان چیزی جز دغدغه نان نبوده است

نوایی ماندگار خواهد ماند که با عشق اجرا گردد

انچه از دوران طلایی موسیقی ما برجای مانده بدین جهت ماندگار شده که فقط وفقط عشق در ان جاریست

پرسش دیگر کدام یک از هنرمندانی که قبل سال 57 فعالیت می کردند وبعد ازسال 57   فعالیت خود را ادامه دادند از خود یک اثر ماندگار برجای گذاشته است ؟

بایستی پذیرفت که هیچگاه موسیقی ما به جایگاه اصلی خود تازمانیکه در ان موسیقی عشق جاری نباشد دست نخواهد یافت

به یاد اسدالله ملک

نغمه ی ساز

برنامه ای از رادیو بامداد

بررسی زندگینامه واثار اسدالله ملک

یاد ونامش همواره گرامی باد

اواز: سیاوش

ترانه: گلوریا روحانی

غزل اواز: رهی معیری/شیخ اجل سعدی

اهنگ: شور/ شوشتری

غزل اواز: شعر رهی معیری

هرشب فزاید تاب وتب من

وای ازشب من وای ازشب من

یا من رسانم لب بر لب او

یا او رساند جان بر لب من

استاد عشقم بنشین وبرخوان

درس محبت در مکتب من

رسم دو رنگی در ائین ما نیست

یکرنگ باشد روز وشب من

ادامه غزل اواز: شعر از شخ اجل سعدی

از حال منت  خبر نباشد

درکار منت نظر نباشد

تا قوت صبر بود کردم

دیگر چکنم اگر نباشد

ائین وفا ومهربانی 

درشهر شما مگر نباشد

اواز: ترانه

با همکاری: احمدخان عبادی

اهنگ محلی قوچانی

گوینده: روشنک

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده است نقصی در اعلام شماره ابتدای فایل وجود داشته ونام گوینده برنامه نیز حذف شده بود

که در این برنامه رفع نقص گردیده است

شوربختانه جناب فدوی مدیر تارنگار داریوش رفیعی در غم از دست دادن پدر بزرگوارشان به سوگواری نشسته اند.

تارنگار گلبانگ مراتب همدردی خود را با جناب فدوی وخانواده ایشان ابراز داشته وبقای عمر ایشان وخانواده محترم را از درگاه یگانه ی دادار ارزو دارد

پدر يعني : محبت ، دوست ، همراز 
پدر يعني : ترانه ، عشق ، آواز 
پدر يعني : صبوري ، استقامت
تلاش و كوشش و معيار طاقت
پدر يعني : مروت ، مرد خانه 
پدر يعني : چراغ‌ آشيانه 

اواز: محمود محمودی خوانساری

اهنگ : درمایه دشتی

غزل اواز: فروغ میردامادی

با همکاری: همایون خرم/رضا ورزنده/منصور صارمی/جهانگیر ملک  

اشعارمتن برنامه: عماد فقیه/ نظامی گنجوی

گوینده: سرور پاک نشان

دکلمه:

دردمند غم عشق تو دوا یافته است

وانکه بیمار تو بودست شفا یافته است

انکه انداخته اند از نظرش بی بصران

به حقیقت نظر لطف خدا یافته است

ما طلبکار نسیم سرزلف بودیم

وانچه ما می طلبیدیم صبا یافته است

ذکلمه:

مرا پرسی که چونم چونی ای دوست

جگر پر درد ودل پرخونم ای دوست

حدیث عاشقی برمن رها کن

تولیلی شو که من مجنونم ای دوست

شنیدم عاشقان را می نوازی

مگر من زان میان بیرونم ای دوست

دکلمه:

نگفتی گر بیفتی گیرمت دست

از این افتاده تر که اکنونم ای دوست

غزل های نظامی بر تو خوانم

مگیر ودر تو هیچ افسونم ای دوست

به فریادم زتو هر روز فریاد

از این فریاد روز افزونم ای دوست

غزل اواز:

با انکه دلی داری اشفته وسودایی

خواهم زدل وجانت با این همه رسوایی

توشمع شب افروزی در محفل این وان

مائیم وخیال تو در خلوت تنهایی

هرگز به دلم نگذشت اندیشه وصل تو

در عشق تو کی دارم سود او تمنایی

درمان دل ما را غیر از تو طبیبی نیست

اخر به نگاهی کن این درد مداوایی

هرجاکه تو خواهی رو با هرکه خواهی باش

ماراکه تو منظوری خاطر نرود جایی

شاخصه این برنامه حضور دو نوازنده سنتور در برنامه می باشد

گوش جان بسپاریم به تکنوازی بی نظیر همایون خرم 

یاد ونام همه گلهای گلزار پرکشیده از موسیقی سرزمین مادری گرامی باد

اواز: الهه

اهنگساز: همایون خرم

با همکاری هنرمندان: پرویز یاحقی/جلیل شنهاز

ترانه سرا واشعارمتن برنامه: بهادر یگانه

گویندگان: اذر پزوهش/ نورالدین ثابت ایمانی

   شمع و پروانه منم                         مست میخانه منم

                            (رسوای زمانه منم، دیوانه منم)۲

                           یار پیمانه منم از خود بیگانه منم

                            رسوای زمانه منم، دیوانه منم

                                            ***

        چون باد صبا دربدرم                 با عشق و جنون همسفرم

              شمع شب بی سحرم              از خود نبود خبرم

                            (رسوای زمانه منم، دیوانه منم)۲

                                               ***

                        تو خدای من               شنو نوای من

                  زمین و آسمان تو     می لرزد        به زیر پای من

                  مه و ستارگان تو       گریانند         زناله های من

                                  رسوای زمانه منم، دیوانه منم

                                                 ***

وای از این شیدا دل من      مست و  بی پروا  دل من      سرمایه ی سودا دل من

                                   رسوا دل من     رسوا دل من

لاله تنها دل من             داغ حسرت ها دل من              مجنون هر صحرا دل من

                                   رسوا دل من     رسوا دل من

                                                   ***

                           خاکستر پروانه منم     خون دل پیمانه من

                         چون شور ترانه تویی     چون آه شبانه منم

                              (رسوای زمانه منم، دیوانه منم)۲

دارای اعلام برنامه وشماره برنامه در ابتدا وانتهای فایل

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده است نقصی در اعلام برنامه ابتدای برنامه بوده که این اشکال رفع نقص گردیده است

اجرای قطعاتی در مایه دشتی

با همکاری هنرمندان: همایون خرم/جلیل شنهاز/مجیدنجاحی/جهانگیر ملک

گوش جان بسپاریم به صدای ساز اسمانی چهار هنرمند بی تکرار

ایا اینچنین نوایی تکرار خواهد گردید؟؟؟

ترانه: الهه

اهنگساز: همایون خرم

اواز: جمال وفایی

ترانه سرا: ابوالحسن ورزی

غزل اواز: حافظ

مطلع ترانه:

آمد  اما در نگاهش  آن نوازشها  نبود
چشم خواب‌ آلوده‌اش را مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره‌ی دل شسته بود
عکس  شیدایی  در آن  آیینه‌ی سیما  نبود

لب همان لب بود اما بوسه‌اش گرمی نداشت
دل  همان دل بود اما  مست و بی‌پروا  نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت
گر چه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او  غوغای  دل خاموش  بود
برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

دیده ام آن چشم درخشان را ولی در این صدف
گوهر  اشکی که  من  می‌خواستم  پیدا نبود

در لب لرزان من فریاد دل خاموش بود
آخر  آن تنها  امید جان  من  تنها  نبود

جز من و  او دیگری هم بود اما ای دریغ
آگه از درد دلم زان عشق جان فرسا نبود

مطلع غزل اواز:

دوش مـی‌آمــد و رخـســاره بـر افـروخــتــه بـــود

تـا کـجــا بـاز دل غـمـــــزده‌ای سـوخــتــه بــــــود

رسـم عـاشـق‌کُـشی و شیــوه‌ی شـهـر‌آشـوبی

جـامــه‌ای بـود کـه بـر قـامـت او دوخـتـه بــــــــود

جـان عـشّـاق سـپـنـد رخ خــود مـی‌دانـســــــت

و آتــش چـهــره بـدین کـار بـرافـروخــتــه بـــــــود

گـرچـه می‌گـفـت که زارت بـکُـشـم ، می‌دیــــدم

کـه نـهـانـش نـظـری بـا مـن دلـسـوخــتــه بــــود

کـفـر زلـفـش ره دیـن مـــی‌زد و آن سـنـگـیـن دل

در پـی‌اش مـشـعـلـی از چـهـره بـرافـروخـتـه بـود

دل بـسی خـون بـه کـف آورد ولـی دیـده بـریـخت

الله الله کـه تـلـف کـرد و کـه انــدوخــتــه بـــود !!!

یـار مـفـروش بـه دنـیـا کـه بـسـی ســـــود نـکـرد

آن کـه یـوسُـف بــه زرِ نـاســره بـفــــروخـتـه بــود

گفت و خوش گفت ؛ بـرو خرقـه بـسوزان حـافـظ

یـا رب ایـن قـلـب شـنـاسی ز کـه آمـوخـتـه بـــود

دریافت فایل صوتی

سخنرانی همایون خرم واجرای تکنوازی اهنگ (امد اما ) در مراسمی که به یاد ابوالحسن ورزی برگزار شده بود

یاد ونام هر دو گل گلزار موسیقی پهنه ایرانزمین همواره گرامی باد

اواز: محمود محمودی خوانساری

اهنگ بیات زند: همایون خرم

با همکاری: رضا ورزنده

اشعارمتن برنامه: عراقی /اطهری

غزل اواز: عراقی

گوینده: روشنک

دکلمه:

عاشقم سوخته ام وابگذرید مرا

لحظه ای با دل شیدا بگذارید مرا

عاقلان راه سلامت به شما ارزانی

من که مجنونم ورسوا بگذارید مرا

دکلمه:

من در افتاده ام از پا دگر ای همسفران

بگریز از من وتنها بگذارید مرا

خسته وکوفته از شور وشر زندگیم

یکدم اسوده زغوغا بگذارید مرا

مطلع اواز:

کشید کار زتنهائیم به شیدایی

ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی

زبسکه داد قلم شرح سرنوشت فراق

زسرنوشت قلم نامه کشت سودایی

مرا تو عمر عزیزی ورفته ای زبرم

چه خوش بود اگر ای عمر رفته باز ایی

به احتیاط گذر بر سواد دیده من

چنان که چنان که گوشه دامن به خون نیالایی

دکلمه:

سرنوشت من ودل بی سر وسامانی بود

به قضا وقدر اینجا بگذارید مرا

دل دیوانه عاشق نشود پند پذیر

بهتر ان است بخود وا بگذارید مرا

به یاد نورعلی خان برومند

نغمه ی ساز 

برنامه ای از رادیو بامداد

بررسی زندگی واثار نورعلی خان برومند

سروده ای از نورعلی خان برومند

گمان مبر که  اگر نيش خنجر فولاد                              به دیدگان بزنی دل شود زغم آزاد

مرا که دست قضا بر دودیده خنجر زد                          به سالهاست که از دست دل زنم فریاد

روانه می شود اشکم زدیده بی دید                            چو لحظه ای کنم از روی خوبرویی یاد

دلا منال ومکن شکوه کاین جهان خراب                       به شکوه تو وآه توکی شود آباد

یاد ونام این استاد بزرگ همواره گرامی باد

یاد ونام هر دوعزیز رفته گرامی باد

نه هرکه در غم خویش است محرم هنر است

که شور وشوقی اگر هست در غم هنر است

مباش شاد به این زندگی زود گذر

چرا که عالم جاوید عالم هنر است

به غیر عشق در این راه رهنمایی نیست

که هرکه همره عشق است همدم هنر است

به شهسوار سپاه طلیعه داربگو

به دوش مرد هنرمند پرچم هنراست

هنروری نگین نیاز خود نفروخت

به دست حاتم گنجور خاتم هنر است

شنو ز نغمه الهام بخش موسیقی

که این ترانه عشق است وملهم هنر است

زبان شکوه فروبسته ام زسوزدرون

چراکه زخمه ساز تو مرهم هنر است

مگر زساز همایون دلم شود خرم

که خود نشانه ای از روی خرم هنر است

برنامه ای از رادیو بامداد

به یاد اخرین بازمانده چهار سوار سرنوشت وتربیت شده مکتب ابوالحسن خان صبا اسطوره ی موسیقی ملی پهنه ایرانزمین همایون خرم 

بررسی زندگی واثار همایون خرم

گلهای رنگارنگ برنامه شماره 472

به یاد گلی دیگر از گلزار موسیقی سرزمین مادری که به یاران سفر کرده اش پیوست

اواز: سیاوش

ترانه: مرضیه

اهنگساز ورهبر ارکستروسولیست: همایون خرم

ترانه سرا: رحیم معینی کرمانشاهی

غزل اواز: شیخ اجل سعدی

اشعار متن برنامه: شیخ اجل سعدی

گوینده: فیروزه امیر معز

مطلع ترانه:

خاطرات عمر رفته در نظرگاهم نشسته

رفته‌ام ز دست ‌ای ساقی!

مطلع غزل اواز

حسن تو دائم بدین قرار نماند

مست وجاوید در خمار نماند

ای گل خندان نوشکفته نگه دار

خاطر بلبل که نو بهار نماند

حسن دلاویز پنجه ایست نگارین

تا به قیامت بر او نگار نماند

عاقبت از ما غبار ماند زنهار

تاز تو بر خاطری غبار نماند

هم هد هد دور روزگار مرادت

ورندهد دور روزگار نماند

سعدی شوریده بیقرار چرایی

در پی چیزی که برقرار نماند

انچه از این برنامه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده است فاقد شناسنامه بوده است

این برنامه دارای اعلام شماره در انتها وابتدای فایل ودارای شناسنامه می باشد

به یاد رهی معیری

 اواز: سیاوش

ترانه: هایده

همنوازان: علی تجویدی/رضا ورزنده/چهانگیر ملک

اهنگ افشاری: علی تجویدی

غزل اواز وترانه واشعارمتن برنامه: رهی معیری

ابیات ابتدای برنامه: سایه

گویندگان: فخری نیکزاد/فیروزه امیرمعز

مطلع ترانه:

دل آرامی یا بلای منی

مطلع اواز:

ندانم کان مه نامهربان یادم کند یانه
خراب انگیز من با وعده ای شادم کند یانه 

خرابم آنچنان کز باده هم تسکین نمی یابم
لب گرمی شود پیدا که آبادم کند یانه 

من از یاد عزیزا ن یکنفس غافل نییم اما
نمیدانم که بعدازمن کسی یادم کند یانه
 

صبا از من پیامی ده به آن صیادسنگین دل
که تا گل در چمن باقیست آزادم کند یانه 

رهی از گفته ام خون میچکد اما نمیدانم
که آن بیدادگر گوشی به فریادم کند یانه

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان بوده است فاقد اعلام شماره در انتهای فایل بوده است با ذکر این نکته که این برنامه کامل گلهای شماره 580 می باشد وبرنامه قبلی زمانی در حدود سی دقیقه بوده است که این برنامه حدود چهل دقیقه می باشد

ونکته پایانی اینکه در این برنامه  از دو گوینده زن جهت دکلمه اشعار استفاده شده است    

اواز: عبدالوهاب شهیدی

ترانه: مرضیه

غزل اواز: موید ثابتی

ترانه سرا: عباس شهری

اهنگ اصفهان: جواد لشکری

همنواز: جلیل شهناز/ عبدالوهاب شهیدی/همایون خرم

تنظیم:فریدون ناصری

اشعار متن برنامه: موید ثابتی

گوینده: اذر پزوهش

به تکنوازی بی نظیر هنرمند توانا وبی بدیل جلیل شهناز  از دقیقه 7:41 تا10.22گوش جان بسپارید ایا چنین تکنوازی وهنرمندی تکرار خواهد شد؟

مطلع ترانه:

بجز مهرتو امیدی از این هستی ندارم

دو صد پیمانه گر نوشم من ان مستی ندارم

تاکی من از این عشق شرربار بگریم

چون ابر بهاران زچه ای یار بگریم

چون لاله بر افروزم وچون شمع بسوزم

در حسرت  یک لحظه دیدار بگریم

بود در هرچمن گل ها شکوفان

کند در قلب من عشق تو طوفان

توکه رشک جمن بودی

امید دل من بودی

دلم ازردی وبردی قرارم

شکایت ها ز بیداد تو دارم

زعشقت دل من خون شد

غمت بر غمم افزون شد

بود در هر چمن گل ها شکوفان

کند در قلب من عشق تو طوفان

همیشه چشم امیدم بتا سوی تو باشد

گریزانم از ان مستی که بی روی تو باشد

تورا خواهم تورا جویم

مکن کاری که سوی اسمان دستی برارم

بگویم با خدا رازی که من در سینه دارم

بجز مهرتو امیدی از این هستی ندارم

دوصد پیمانه گرنوشم من ان مستی ندارم

تا کی من از این عشق شرربار بگریم

چون ابر بهاران زچه ای یار بگریم

چون لاله برافروزم وچون شمع بسوزم

در حسرت یک لحظه دیدار بگریم

بود در هرچمن گل ها شکوفان

کند در قلب من عشق تو طوفان

مطلع اواز:

نوبهار امد ومن عاشق ومست

بی خبر از خود واز هرچه که هست

چکنم گرنکنم باده به جان

چه شوم گرنشوم عاشق ومست

همه دانند در این شهر که من

رندم وعاشق وباده پرست

شور می در سر وشادی در دل

دلبر اندر بر وساغر در دست

هرکجا عاشق ومعشوقه ای بود

نوبهار امد وباهم پیوست

ای گل سرسبد باغ وجود

ای که خار غم تو دل ها خست

مشکن شیشه دل را که دگر

نشود باز در ست انچه شکست

چون گل وباغ وچمن فردا نیست

به غنیمت شمر امروزکه هست

انچه پیش از این برنامه در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد اعلام شماره در انتهای برنامه بوده است

این برنامه دارای اعلام برنامه وشماره می باشد

با همکاری هنرمندان/پرویز یاحقی/فضل الله توکل/جهانگیر ملک

اجرای قطعاتی در دستگاه شور

دارای اعلام برنامه وشماره

با همکاری هنرمندان/حبیب الله بدیعی/منصور صارمی/جهانگیرملک

اجرای قطعاتی در مایه دشتی

دارای اعلام برنامه وشماره

با همکاری هنرمندان/احمد عبادی/اسدالله ملک

اجرای قطعاتی در بیات ترک

دارای اعلام برنامه در ابتدا وانتها

عباس شهري فرزند اسماعيل از شاعران نامي معاصر است.وي در سال ۱۲۸۹ خورشيدي در شهرستانك تهران متولد شد.پس از تحصيلات ابتدائي و متوسطه از دانشكده كشاورزي دانشگاه تهران در رشته كشاورزي دانشنامه گرفت.سپس در وزارت كشاورزي به كار مشغول شد و مشاغل متعدد يافت تا بازنشسته گرديد.در انواع شعر مهارت دارد ولي هنر ويژه وي در سرودن مثنويهاي اخلاقي و اجتماعي است.

 این شاعر توانا در سال 1369 دارفانی را وداع گفت

نمونه شعر او :

آن شنيدم كه خيرانديشي

گفت با دل شكسته درويشي

بعد از اين واگذار خرقه و دلق

زندگي كن چون ديگران با خلق

با كسي گفتگو نداري چيست ؟

سر گفت و شنو نداري چيست ؟

چون شنيد اين سخن ازو درويش

گفت : اي مرد پاك خيرانديش

خلق را رنگ و روی مي بايد

وين هنرها ز ما نمي آيد

اواز: الهه

ترانه سرا: رهی معیری

اهنگ  در مایه دشتی: همایون خرم

غزل اواز: حافظ

اشعار متن برنامه:حافظ

گوینده: فخری نیکزاد

 مطلع ترانه:

از دیده بارم وزدل برارم

بی روی ماهی اشکی واهی

از داغ هجران چون اشک لرزان

افتاده ام من بر خاک راهی

دیگر زجانم ای غم چه خواهی

او رفت وبا او رفت ارزوها

سودی نبردم از جستجوها

هر سو دویدم شادی ندیدم

اتش اثرم اتش اثرم شمع سحرم من اه

از باد صبا در دشت جنون سرگشته ترم من

دیگر زجانم ای غم چه خواهی

هستی چه باشد اشفته خوابی نقش فریبی موج سرابی

بخل محبت پزمرده شد کو؟فیض نصیبی اشک سحابی

اتش اثرم اتش اثرم شمع سحرم من اه

از باد صبا در دشت جنون سرگشته ترم من

دیگر زجانم ای غم چه خواهی

از داغ هجران چون اشک لرزان

افتاده ام من بر خاک راهی

دیگر زجانم ای غم چه خواهی ای غم چه خواهی

 مطلع اواز: 

سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي

دل ز تنـــهايي به جان آمد خدا را همدمي

چشم آســــايش كه دارد از سپهر تيزرو

ساقيا جامي به من ده تا بياسايم دمي

زيركي را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت

صعب روزي بـوالعجب كاري پريشان عالمي

آدمي در عالم خاكي نمي آيد به دست

عالمي ديگر ببـــايد ساخت و ز نو ادمي

اهـــــــل كام و ناز را در كوي رندي راه نيست

رهروي بايد جهان سوزي نه خامي بي غمي

در طريق عشقبازي امن و آسـايش بلاست

ريش باد آن دل كه با درد تو خواهد مرهمي

گريه حافظ چه سنجد پيش استغناي عشق

كاندر اين طوفان نماند هفت دريا شبــــنمي

ب برنامه دیگری در گلهای رنگارنگ به شماره 437 با همین ترانه وبا صدای الهه اجرا شده است که غزل اواز توسط عبدالوهاب شهیدی ضبط گردیده است

شوربختانه در کتاب اقای خرم نیز فقط به اجرای گلها اشاره شده است واز این برنامه با توجه به اینکه ساخته اقای خرم می باشد ذکری به میان نیامده است

اواز: محمود محمودی خوانساری

ترانه: عهدیه

همنوازی: جلیل شنهاز

ترانه سرا: نیر سینا

اهنگ ابوعطا: جواد معروفی

غزل اواز: شیخ اجل سعدی

اشعارمتن برنامه:اوحدی مراغه ای/روحی همدانی/امیر شاهی

گوینده: روشنک

دکلمه: روشنک

نه هفته ای است نه ماهی که رفته ای زبرما

نهفته نیست کز این غم چه دیده چشم ترما  

زظلمت شب هجران به زحمتیم چه بودی

کزاسمان وصالی بتافتی قمرما

زلف تو در کمند جنون می کشد مرا

خوش خوش به کوی عشق در او می کشدمرا

هرجا که می گریزم از این فتنه

ناگهان عشقت عنان گرفته برون می کشد مرا

به روی او نگریستن زمن نمی اید

من این دو دیده برای گریستن دارم

بلبل به باغ روز ازل چون که پانهاد

گل دید عاشق است بنا بر جفا نهاد

اول بنا نبود بسوزند عاشقان

اتش به جان شمع فتد کاین بنا نهاد 

مطلع اواز:

چه باز در دلت امد که مهر برکندی

چه شد که یار قدیم از نظر بیفکندی

زحد گذشت جدایی میان ما ای دوست

هنوز وقت نیامد که باز پیوندی

هزار باربگفتم که چشم نگشایم

به روی خوب ولیکن تو چشم می بندی

بود که پیش تو میرم اگر مجال بود

وگرنه برسر کوی ات به ارزومندی

چه باز در دلت امد که مهر برکندی

چه شد که یار قدیم از نظر بیفکندی

دکلمه : روشنک

من مست محبتم شرابم مدهید

در اتشم افکنید وابم مدهید

گر شکر کنم وگر عتاب اغازم

باد است حدیث من جوابم مدهید

مطلع: ترانه

بشد وزان باد مهرگان غم از اب وباغ وچمن

زغم به مهر مرغ سحر شکسته شد چون دل من

که از گل زیبا هرکه شد جدا شود خزان

نو بهار او چو من که دیدی خزان شد بهارم

اگر به بی مهری خزان برگ گل همه رفته زباد

به یادش ای مرغک من مکن پریشان دل شاد

ندیدی ای بلبل جز جفا زگل

چو من که هرگز ندیده ام به غیر نامهربانی یارم

بود این گل ها چه دلکش وزیبا

چه کند که تو را وفا ندارد

غم مخور جان من گر شد ویران به عشق اشیانم

عشق این اتش جان اشیان های ما سوزد

من در شعله ان سوزم وناله برنیارم

از گل رویان خواهی دل جویی مهر وخوش رویی

کی بود چنین مرغک حزین من می دانم جور محبوبان

کز عشق خوبان شد سیه روزگارم

انچه از این برنامه پیش از این در دسترس بوده است  نقصی در اعلام برنامه ابتدای فایل وجود داشته که برطرف گردیده است

جنسیت: زن
تخلص: مهری
تولد و وفات: ( ... )سال نهم قمری
محل تولد: مشخص نیست.
شهرت علمی و فرهنگی: شاعر
وی معاصر شاهرخ میرزا تیموری (۷۷۹-۸۵۰ق) و مصاحب و معاشر همسر وی ، گوهرشاد بیگم ، بود. همسر مهری خواجه عبدالعزیز نام داشت که طبیب مخصوص شاهرخ و همسرش بود.

مهری هروی

مهری هروی یکی از سخنوران توانمند زبـــان دری افغانستان امروزی وخراسان دیروزی بوده .

در قرن نهم هجری زندگی می کرد، نــــــام اصلیش مهرالنساء مشهور به مهریه هراتیه ویا مهری هروی می باشد.

درشهرباستانی هرات متولدشده مهری، شاعر شوخ طبع و ظریف در بین شعرای عصرخودبودوروابط خوب باگوهرشاد بیگم داشت درسخن سرای یدطولا داشته شعر روان وزیبامی گفت و ملکه گـوهرشاد به او لقب زن فاضل وسخنورداده بود . 

. شوهرمهری هروی پیرمــــــردی بنام عبدالعزیز طبیب مخصوص شاهرخ وهمسر اش بود .

مهری با مسعود ترخان آشنا گردید وعاشق و دلباخته او شد. این عشق بزودی در بین هردوآتش محبت افروخت شوهراش از ارتباط مخفی او شاکی بدربارشارخ شدوشارخ اورا مدتی به زندان انداخت .

مهری به این مردعلاقه‌ای نداشت احساس اورا می‌توان درشعر زیر دید

شوی زن نوجوان اگر پیر بود
تا پیر شود همیشه دلگیر بود

ضرب المثلی است این که زنان می‌گویند
در پهلوی زن تیر به از پیر بود

مهری چون از همصحبت های نزدیگ گوهرشاد بیگم بود روزی گوهرشاد درمنزل بالای قصر نشته بود مهری را با شوهر پیر آن یکجا صدا کرد، شوهر مهری به احترام ملکه خواست زوتر خدمت ملکه برسید.

پیر اوسبب قدم های ناموزون اوشده بود ، گوهر شاد وقتی که قدم انداختن های شوهر مهری را دید نا موزونی قدم ها شوهر مهری سبب خنده ملکه شد مهری از خند ملکه فهمید که سر قدم ها ناموزن شوهراش خنده کرد چون مهری زن زرنگ حاضر جواب بود ، فی البدیهه این بیت را سرود .
مـــــرا بــــا تو سر یاری نمــــانـده
ســـــر مهر و وفـــــــاداری نمـانده
ترا از ضعف و پیری قوت و زور
چنانــکه پـــــای برداری نمــــانده

کبر سن شوهر وزیبایی مهری هروی سبب شد که مهری مطایبه گوشود ، شوخی و خوش طبعی جوهرشعر مهری گردد.

بعضی از تذکره‌ها وی را از شاعران قرن یازدهم قمری و ملازم بانو جهان‌بیگم (وف ۱۰۵۵ق) می‌دانندو نام همسر او را خواجه حکیم ذکر کرده‌اند.

تذکرهٔ "روز روشن" علاوه بر اینکه صاحب عنوان را ملازم نورجهان بیگم می‌داند ، مهری هرویه را نیز از مهری عهد شاهرخ جدا می‌کند .

حکیم شاه محمد قزوینی در ترجمهٔ "مجالس النفائس" نقل کرده است که استاد او شاگر مولانا حکیم بوده، مهری را دیده و با او صحبت داشته است مولانامی‌گوید: که مهری اکثر "دیوان" خواجه حافظ را تتبع ومطاله عمیق کرده است. از آثارش "دیوان" شعر. مطلع "دیوان" وی این است

ادر یا ساقی العشاق اقداحا و عجل‌ ها
که شوری می‌کند شیرین شراب تلخ دردل‌ها

نمونه شعر

یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود 
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود
حل این نکته که بر پیر خرد مشکل بود
آزمودیم به یک جرعه می‌حاصل بود
گفتم از مدرسه پرسم سبب حرمت می‌
در هر کس که زدم بیخود و لایعقل بود
خواستم سوز دل خویش بگویم با شمع 
داشت او خود به زبان آنچه مرا در دل بود
در چمن صبحدم از گریه و ار زاری من
لاله سوخته خون در دل و پا در گل بود
آنچه از بابل و هاروت روایت کردند
سحر چشم تو بدیدم همه را شامل بود
دولتی بود تماشای رخت مهری را
حیف وصد حیف که این دولت مستعجل بود

اواز: داریوش رفیعی

کی از دل من میرود ارزوی شیرین

کی از زبانم می فتد گفتگوی شیرین

از خاطرم کی میرود یاد روی شیرین

دارم دلی افتاده در دام موی شیرین

پایم ز ره درمانده در جستجوی شیرین

 گمراه وسرگردان شدم من به کوی شیرین

شیرین من هرگز مبین ظاهر خموشم

ظاهر  خموش ودر نهان همچو می به جوشم

یکشب بیا ای ماه من سر بنه به دوشم

این ترانه توسط یکی از دانشجویان جناب دکتر خرم ابادی زاد از روی صفحه تبدیل شده است که از هردو عزیز سپاسگزارم

که اقبال نداند ره کاشانه ما را

ان بخت نداریم که یکشب مه رویت

روشن کند این کلبه ویرانه مارا

امیر شاهی سبزواری

(وف 857 ق)، خطاط، نقاش، موسیقیدان و شاعر، متخلص به شاهى. از غزلسرایان معروف شیعه‏ى قرن خود بود و ظاهراً در شاعرى، استاد عبدالرحمان جامى بوده است. در سبزوار به دنیا آمد و نیاكانش از امراى سربدارى و خود خواهرزاده‏ى خواجه على مؤید سربدارى بود. علت اشتهار شاعر به امیر به همین سبب، و انتخاب تخلص شاهى هم ظاهراً به این دلیل است. وى در طلب علم و ادب به هرات رفت و در خدمت شاهزاده بایسنقر منصب تقرب و ندیمى یافت. بعد از مدتى از او رنجیده شد و از هرات به سبزوار رفت و در آنجا به كشاورزى پرداخت. در اواخر عمر براى نقاشى كوشك گل‏افشان كه بابر میرزا در استرآباد ساخته بود، به آنجا رفت و همان درگذشت. جنازه‏ى او را به سبزوار انتقال دادند و در خانقاه مربوط به نیاكانش به خاك سپردند. امیرشاهى انواع خطوط را خوش مى‏نوشت و نام وى را در زمره‏ى خوشنویسان كتابخانه‏ى بایسنقرى آورده‏اند، ولى تاكنون نمونه‏ى خطى از وى دیده نشده است. امیر در فن نقاشى مصور و مذهب شهرت داشت و در موسیقى ماهر بود و عود مى‏نواخت. از آثار وى: «دیوان شعر»، مشتمل بر دوازده هزار بیت.

نرود تابه سر این راه به پایان نرود

بی تو برمن ستمی می رود از چشم پر اب

که به گم کرده ره اندر شب باران نرود

با تو گر دعوی خونم به گواه انجامد

نیست ممکن که برای تو صد ایمان نرود

نرود روشنی کوی تو از رفتن مهر

گر گلی کم شود ارایش بستان نرود

((صیدی)) ان چشم سیه خون تو را خواهد ریخت

این خیالی ست که از خاطر مستان نرود

( ملیت: ایرانی   قرن: 11 )

 صیدی تهرانی

(وف 1069 ق)، شاعر. در تهران به دنیا آمد، به اصفهان رفت و در آن شهر به تحصیل دانش و شاعرى پرداخت. چون در آنجا شعرش مورد قبول نیفتاد مانند دیگر شاعران آن روزگار به هندوستان رفت. در 1065 ق ملازم شاه جهان شد و با سرودن قصایدى در ستایش او و دخترش مورد عنایت شاه جهان و جهان‏آرا بیگم قرار گرفت. وى سرانجام در هندوستان درگذشت و در مشهد رضوى دفن شد. از آثار او: «دیوان» شعر كه بیشتر قصیده است؛ «مثنویى» در تعریف كشمیر.

دیوان ایشان توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است

اواز: سیاوش

با همکاری هنرمندان: فرهنگ شریف/مجیدنجاحی/محمود رحمانی پور/حسین همدانیان

سرپرست ارکستر: همایون خرم

اجرای قطعاتی در مایه بیات ترک

غزل اواز: عماد خراسانی

دوستت دارم و دانم که تويی دشمن جانم
از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

ترانه: سیما بینا

ترانه  :مشتاق اصفهانی

اواز: ایرج

اهنگ همایون: مهدی خالدی

با همکاری هنرمندان: جلیل شهناز/همایون خرم/امیرناصرافتتاح

غزل اواز: علی اطهری کرمانی

اشعار متن برنامه:امیر شاهی/صیدی تهرانی

گوینده : روشنک

مطلع ترانه:

مخوان ز ديرم به كعبه زاهد، كه برده از كف دل من آنجا
به‏ناله مطرب، به‏عشوه ساقى، به‏خنده ساغر، به‏گريه مينا
به عقل نازى حكيم تا كى، به فكرت اين ره نمى‏شود طى
به كنه دانش خرد برد پى، اگر رسد خس به قعر دريا
چو نيست بينش به ديده دل، رخ ار نمايد حقت چه حاصل
كه هست يكسان، به چشم كوران، چه نقش پنهان چه آشكارا
چو نيست قدرت به عيش و مستى، بساز اى دل به تنگدستى
چو قسمت اين شد ز خوان هستى، دگرچه خيزد ز سعى بيجا
ربوده مهرى چو ذره تابم، از آفتابى در اضطرابم
كه گر فروغش به كوه تابد ز بى‏قرارى درآيد از پا
در اين بيابان ز ناتوانى، فتادم از پا چنان‏كه دانى
صبا پيامى ز مهربانى ببر ز مجنون به سوى ليلى
همين نه مشتاقِ آرزويت، مدام گيرد سراغ كويت
تمام عالم به جست‏وجويت، به كعبه مؤمن به دير ترسا

غزل اواز:

عاقـلان عیـب من از باده پرستی مکنید

عالمی هست در این گوشه ی میخانه  مـرا

خودپرستی زشما دوست پرستی ازمن

غم  جـان  است  شما را غـم  جانانه  مـرا

مسـتم ای رهگذر ازمی ز خـاکم بردار

یـا  به میـخانه  رسان  یـا  بـدر خـانـه  مـرا

دارای اعلام برنامه وشماره

فایلی که پیش از این در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد اعلام انتهایی شماره برنامه بوده است 

ترانه: مرضیه

ترانه سرا: سیمین بهبهانی

اواز اول: حسین قوامی شعر از رفیق اصفهانی  

اواز دوم: عبدالوهاب شهیدی شعر از پزمان بختیاری

همنواز اواز اول: فرهنگ شریف

همنواز اواز دوم: همایون خرم /عبدالوهاب شهیدی

اهنگ اصقهان: جواد معروفی

با همکاری: مجید نجاحی/جهانگیر ملک

اشعار متن برنامه: سیمین بهبهانی/ابوالحسن ورزی/ امید

گوینده: اذر پزوهش 

مطلع ترانه:

ساقی ساقی ان می چون شد ان مینا کو

اواز اول: شعر از رفیق اصفهانی

هم میتوان از سر دل هم زجان گذشت

اما نمی توانم از ان دلستان گذشت

از جان توان گذشت برای تو دلستان

جان چیست تا برای تو نتوان از ان گذشت

 اواز دوم: شعر از پزمان بختیاری

زنسیم صبحگاهی چو گلی شکفته باشد

چه غمش که چشم بلبل همه شب نخفته باشد

غم خود نهفته خواهم ز جهان آتش دل

نفسی نمی گذارد که غمم نهفته باشد

همه عمر غنچه ماندیم و تبسمی نکردی

که دلت نخواست یک دم دل ما شکفته باشد

گله ای نکرده ام من به زبان مگر که آن گل

ز نگاه بی زبانان سخنی شنفته باشد

دارای اعلام برنامه وشماره 

انچه پیش از این در اختیار صاحبدلان در دسترس بوده فاقد اعلام انتهایی ودارای نقص بوده که این برنامه کامل وبدون اشکال می باشد

اواز: ایرج

همنواز اواز: جلیل شهناز

غزل اواز: ملک الشعرا بهار

پیش درامد سه گاه:حسین خان اسماعیل زاده

با همکاری گروه سماعی

رنگ سه گاه: علی اکبرخان شهنازی

گوینده: فخری نیکزاد

دکلمه فخری نیکزاد: شعر ملک الشعرا بهار

من نگوئیم که مرا از قفس ازاد کنید

قفسم برده به باغ ودلم شاد کنید

فصل گل می گذرد همنفسان بهرخدا

بنشینید به باغی ومرا یاد کنید

مطلع غزل اواز: شعر ملک الشعرا بهار

من نگوئیم که مرا از قفس ازاد کنید

قفسم برده به باغی ودلم شاد کنید

فصل گل می گذرد همنفسان بهرخدا

بنشینید به باغی ومرا یاد کنید

یاد از این مرغ گرفتار کنید ای مرغان

چون تماشای گل ولاله وشمشاد کنید

اشیان من بیچاره اگر سوخت چه باک

فکر ویران شدن خانه صیاد کنید

شمع اگر کشته شد از باد مدارید عجب

یاد پروانه هستی شده بر باد کنید

انچه از این برنامه  پیش از این در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد اعلام شماره واعلام برنامه در انتهای فایل بوده است

این برنامه دارای اعلام برنامه وشماره در ابتدا وانتهای فایل می باشد

تکنوازی روی دو نوار

با همکاری هنرمندان: احمد عبادی/مهدی خالدی/اصغر خالدی/مهرداد خالدی

اواز: اصفهان وهمایون وشوشتری

ایا میتوان ازساز اسمانی   شاگرد  برجسته ابوالحسن خان صبا مهدی خالدی به راحتی گذشت

ایا میتوان صدای ساز ملکوتی احمد عبادی را با گوش جان شنید وبی تفاوت بود

تبدیل شده از نوار کاست

نام درج شده بر روی نوار نام کسی نبود بجز مهدی واصغر خالدی واحمد خان عبادی

نام این بزرگان بهانه ای شد برای این پست

نام بزرگانی که براحتی نمیتوان از کنار انان گذشت که شوربختانه این روزها براحتی از کنار نام انان می گذریم

هنرمندان بی تکراری که هرگز تکرار نخواهند شد چون هنرمندی مثل ابوالحسن خان صبا را نداریم

تکرار نخواهند شد چون این روزها دغدغه نان بیشتر از دغدغه هنر می باشد

تکرار نخواهند شد چون عشقی نیست وخاطری نیست

 موسیقی اصیل ایرانزمین اینگونه به قهقرا رفته می رود

با گذری به کارنامه هنری بی هنران در این سی سال اخیر پی می بریم چرا هیچکدام از اثار انان در خاطر ها به یادگار باقی نمانده است انگونه که صدا وسیمای هنر ستیز مجددا بازگشتی به عقب نموده واثار بی تکرار دوران طلایی موسیقی سرزمین مادری را نصفه و نیمه پخش می کند

از منظری شاید جای بسی خوشنودی باشد که اثار به یادگار مانده از هنرمندان بی بدیل   دل صاحبدلان را جلا میدهد لیکن شورختانه از منظر دیگر جای بسی تاسف هست که اثار انان را با بی احترامی در بین برنامه هایی پخش می کند که مناسب برای اینگونه موسیقی نمی باشد

از ماست که برماست

وقتی ما برای پاسداشت نام ویاد بزرگان تارنگار هایی راه اندازی می کنیم ولی بنا به دلایلی که به نظر حقیر هیچکدام منطقی بنظر نمی رسد یکباره تارنگار را رها می کنیم انتظاری نباید داشته باشیم که حکومت هنر ستیز به نام و اثار انان بی احترامی نکند

ایا ما هنر دوستان از احوال جلیل شهناز و فرهنگ شریف ونادر گلچین وکورس سرهنگ زاده وهمایون خرم وفریدون حافظی ومعینی کرمانشاهی و فخری ملک پور و عبدالوهاب شهیدی وفرهاد فخرالدینی که یادگاران دوران طلایی موسیقی ملی ایران می باشد خبری داریم ویا سراغی از انان می گیریم 

یا منتظر ان هستیم که سایه انان نیز از سر موسیقی این سرزمین پرواز کند وفریاد وامصیبتا سر دهیم

اینگونه می شود که هنرمند بزرگی چون حسن کسایی در بی خبری ودر سکوت کامل خبری دفن می گردد ویا هنرمند توانایی چون بانو روشنک در سکوت وبی خبری دفن می گردد

ایا نباید به حال هنرمندان این دیار که انچه از خود با عشق به یادگار باقی گذاشته اند گریست ایا نبایستی از عزیزانیکه با زحمت ومشقت تارنگار هایکه راه اندازی وبه نام ان هنرمند ثبت نموده لیکن انرا به روزرسانی نمی کنند انتظار داشت که این کمترین کار را با کمال عشق برای انان انجام دهند

با گذری به ارامگاه ظهیرالدوله پی میبریم چگونه حکومتی داریم وچگونه این هنر ستیزان بی هنر شرایط را فراهم می کنند که نام این بزرگان به فراموشی سپرده شود

ومنتظریم ساز تار به نام اذربایجان ثبت شود وفریاد وامصیبتا سردهیم

 از پشت اینهمه کابل وشیشه نمی توان تمام احساس درونی خود را بیان نمود 

پس کمی به خود ائیم و به هنرمندان بی تکرار خود سهوا بی احترامی نکنیم ویاد انان را همواره با احترام ذکر کنیم وبه هر شکلی که می توانیم نام ویاد انان را پاس بداریم

زیاد گویی این حقیر از نفس افتاده را به بزرگی خود ببخشید  

امید که خاطر عزیزی از کلام این حقیر رنجیده نشده باشد

گلهای رنگارنگ برنامه شماره 241 ث

اواز: اکبر گلپایگانی

ترانه: الهه

اهنگ: حسین یاحقی

با همکاری: پرویز یاحقی

تنظیم: جواد معروفی

ترانه سرا: نواب صفا

گوینده: مهناز

اشعار متن برنامه:امیری فیروز کوهی/بیزن ترقی

دکلمه: شعر از امیری فیروز کوهی

مپسند که دور از تو برای تو بمیرم

صید تو شدم تا که به پای تو بمیرم

گر عمر ابد خواهم از انست که خواهم

انقدر نمیرم که به جای تو بمیرم

مطلع ترانه : شعر نواب صفا

چنان از خود بی خبرم

که نشناسم پا زسرم

نه پیدا در چشم منی

نه پنهان از نظرم

رخ چنان نمودی ای ساقی

که بردی از دستم

جرعه ای چشیدم از جانت

که تا هستم مستم

خود ندانم از چنین جامی

چه حالی هستم

دانم اینقدر که از قید دوعالم رستم

موسیقی ایرانی

اواز: محمود محمودی خوانساری

با همکاری هنرمندان: لطف الله خان مجد/مجید نجاحی/امیر ناصر افتتاح/حسن ناهید/محمود رحمانی پور/همایون خرم

پیش در امد رنگ: همایون خرم

سرپرست ارکستر: همایون خرم

اهنگ : دشتی عشاق

غزل اواز: فروغی بسطامی

گوینده: رضا معینی

زاهد و سبحه ی صد دانه و ورد سحری

                        من و پیمودن پیمانه  و دیوانه گری

چون همه وضع جهان گذران درگذراست

                  مگذر از عالم  شیدایی  و شوریده سری

تا کی از شعبده دور فلک خواهد بود

                           باده عیش بجام من و کام  دگری

تا شدم بی خبر از خویش خبرها دارم

                 بیخبر شو که خبرهاست در این بیخبری

تا شدم بی اثر از ناله اثرها دیدم

                  بی اثرشوکه اثرهاست دراین بی اثری

تا زدم لاف هنر خواجه به هیچم نخرید

                بی هنرشوکه هنرهاست دراین بی هنری

تا سر خود نسپردیم بخاک در دوست

                     خاطر آسوده نگشتیم از این دربدری

بیستون تاب تب تیشه فرهاد نداشت

            عشق را بین که از آن کوه گران شد کمری

          تا فروغی خط آن ماه درخشان سر زد

          فارغم روز و شب از فتنه دور قمری

اواز: غلامحسین بنان

همنواز: مرتضی خان محجوبی

اهنگ در مایه دشتی: عارف قزوینی

تنظیم: روح الله خالقی

غزل اواز وتصنیف: عارف قزوینی

اشعار متن برنامه: شیخ اجل سعدی/ عارف قزوینی

گوینده: روشنک

غزل اواز:

داد حسنت به تو تعلیم خود ارایی

زیب اندام تو کرد این همه زیبایی را

هم اگر فتنه چشم تو بخواباند باز

در تماشای تو اشوب تماشایی را

کرد سودای سر زلف تو دیوانه مرا

چه نهی سر به سر این ادم سودایی را

تصنیف:

دارای اعلام شماره وبرنامه

انچه قبلا در دسترس بوده فاقد اعلام شماره در انتهای فایل بوده است

اواز: حسین قوامی

با همکاری هنرمندان: احمد خان عبادی/منصور صارمی/محمد موسوی/جهانگیر ملک

اشعار متن برنامه: از قمشه ای/ صاحب دیوان/داوری/پرتواصفهانی

غزل اواز: شمس تبریزی

اهنگ : بیات اصفهان

گوینده:اذر پزوهش

دکلمه: اذر پزوهش ( قمشه ای)

خوشتر ز روزگار جنون روزگار نیست

دلکش تر از دیار محبت دیار نیست

عاقل اگر چه عاقبت جوی بگذرد

اما مسلم است که دیوانه وار نیست

دکلمه: اذر پزوهش (صاحب دیوان)

یا تو را من وفا بیاموزم

یا زتو من جفا بیاموزم

یا وفا یا جفا از این دو یکی

یا بیاموز یا بیاموزم

با تو چندان وفا کنم اخر

کاین جهان را وفا بیاموزم

به کدامین دعات باید جست

که روم ان دعا بیاموزم

دکلمه: اذر پزوهش (داوری شیرازی)

روزگار وهر چه در وی هست ناپایدار است

ای شب هجران تو پنداری برون از روزگاری

دکلمه: اذر پزوهش ( وصال شیرازی)

افتابا از در میخانه مگذر کاین حریفان

یا بنوشندت که جامی یا ببوسندت که یاری

دکلمه: اذر پزوهش ( پرتو اصفهانی)

یارم بیامد از در واغاز ناز کرد

گاهی گره به زلف زد وگاه باز کرد

چون زد گره به کار دلم بستگی فزود

چون باز کرد قصه ی ما را دراز کرد

غزل اواز: مولانا

سپاس وشکر یزدان را که یار غمگسار امد

نگار سخت رفتارم به شادی در کنار امد

گل بختم به پیروزی شکفت از باد نوروزی

به بوی انکه دلدارم چو شاخ گل به بار امد

بهار امدبهار امد که عالم بوی جان گیرد

بنال ای بلبل عاشق که یار گلعزار امد

زجام عشق یک قطره نصیب خاک ادم شد

از ان ذرات موجودات مست وبی قرار امد

از ان میخانه وادی که باشد شاهد وساقی  

شرابی خورده ام جانا که عقلم بی قرار امد

انچه از این برنامه در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد اعلام برنامه وشماره بوده است

این برنامه دارای اعلام وشناسنامه می باشد

اواز: محمود محمودی خوانساری

با همکاری  هنرمندان: حسن کسایی/ جلیل شهناز

اهنگ: سه گاه

غزل اواز: حافظ

اشعارمتن برنامه: عطار/اثیرالدین اخسیتکی/حافظ/عراقی

گوینده: روشنک

غزل اواز:

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

سر ما خاک ره پـیر مغان خواهد بود

حلقه‌ی پـیر مغان از ازلم در گوش است

بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود

بر سر تربت ما چون گذری همّت خـواه

که زیارتـگه رنـدا ن جـهـان خواهـد بـــود

برو ای زاهد خودبین ؛ که ز چشم من و تـو

راز این پـرده نهان است و نهان خواهـد بـود

تُـرک عاشق کُش من مست برون رفت امروز

تا دگر خون کـه از دیـده روان خواهـد بـود ؟!!

چشمم آن دم که ز شوق تـو نهـد سر به لحد

تا دم صبح قیامت نگـران خواهـد بـود

بخت حافـظ گر از این گونه مـدد خواهـد کرد

زلف معشوقه به دست دگران خواهـدبـود 

انچه از این برنامه در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد اعلام نام گوینده برنامه و وفاقد اعلام دستگاه برنامه بوده است که این در این نسخه نقص برطرف گردیده است 

اواز: محمودی خوانساری

همنوازان: پرویز یاحقی/ رضا ورزنده

غزل اواز: حسین بیضایی ( ادب )

اهنگ: شور ودشتی

گوینده: روشنک

در دلم جلوه کند پرتو ماهی گاهی
روشن از ماه شود شام سیاهی گاهی

تا رود ز آتش دل دود به چشمان حسود
خوش برآرم ز دل سوخته آهی گاهی

تا که بر دامن تو نرم و سبک جای کنم
چون غباری بنشینم سر راهی گاهی

جز توام نیست نظر جانب دیگر، چه شود
گر کنی سوی من از مهر نگاهی گاهی

داد من گر ندهی دست من و دامن شب
قطره‌ای اشک کند کار سپاهی گاهی

کاش باز آید و جرمم به نگاهی بخشد
وه چه جان بخش بود عفو گناهی گاهی

دعوی شیری و آهوی نگاهش عجب است
شیر گیر است 'ادب' چشم سیاهی گاهی

این برنامه پیشکشی است به دوست بزرگوار جناب باران مدیر تارنگار وزین مرغ سحر که عاشقانه  در راه گسترش نام هنرمند توانا بانو حمیرا تلاش وهمت عارفانه ای می نمایند

انچه از این برنامه در دسترس صاحبدلان بوده است نقصی در اعلام شماره ابتدای فایل توسط گوینده بود که در این فایل نقص ان برطرف شده است

دارای اعلام شماره وبرنامه

اواز: حسین قوامی

غزل اواز: مولانا

همنوازان: احمد خان عبادی/حسن کسایی

اشعار متن برنامه: عطار/گلچین معانی/مولانا/عراقی

اهنگ: ماهور

گوینده: روشنک

چنان سرمست وحیرانم من امشب

که خود را هم نمیدانم من امشب

دلا زین سان که می یابم خرابم

یقین میدان که زین سانم من امشب

گهی شمع وگهی پروانه ام من

گهی جانکاه جانانم من امشب

گهی با ظلمت کفرم من امروز

 گهی با نور ایمانم من امشب

همان اتش که در حلاج افتاد

همان افتاده در جانم من امشب

ز ذوق قول مطرب در سماعم

تو پنداری که رقصانم من امشب

زچشم من ادب امشب مدارید

که بس مجنون وحیرانم من امشب

دارای اعلام شماره وبرنامه در ابتدا وانتها ی فایل

اواز: عبدالوهاب شهیدی

اهنگ : شور

با همکاری هنرمندان: عبدالوهاب شهیدی/جلیل شهناز/حسن کسایی

غزل اواز: شیخ اجل سعدی/طبیب اصفهانی

گوینده:روشنک

ایکاش این خانه به میخانه دری داشت

تا پیر مغان از دل ماهم خبری داشت

مطلع غزل اواز:

فرخ صبا ان که تو بر وی نظر کنی

فرخنده روز ان که تو بر وی گذر کنی

ازاد بنده ای که بود در رکاب تو

خرم ولایتی که تو ان جا سفر کنی

ای افتاب روشن وای سایه همای

ما را نگاهی از تو تمامست اگر کنی

مقدور ما سریست که در پایت افکنم

گر زانکه التفات بدین مختصر کنی

شرطست سعدیا که به میدان دوست

جان را به پیش تیر ملامت سپر کنی

غمت در نهانخانه دل نشیند

به نازی که لیلی به محمل نشیند

بنازم به بزم محبت که انجا

گدایی به شاهی مقابل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

زبامی که برخاست مشکل نشیند

این برنامه دارای اعلام شماره وشناسنامه برنامه می باشد

انچه از این برنامه در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد اعلام شماره در ابتدای برنامه بوده است

دربارة محمودی خوانساری آنچه از هنر و سلوک او گفته و نوشته شده بسیار است؛ بسیاری، خصوصیات رفتاری وی راستوده و شماری دیگر از مختصات هنری او سخن به میان آورده‌اند؛ «حمید تجریشی» که خود از بستگان محمودی بوده، در کتاب خود با عنوان «مرغ شباهنگ» شرح و احوال زندگی این هنرمند را با حوصله و تفصیل نگاشته است؛ جراید نیز هرساله در سالمرگ او به یادش می‌نویسند؛ اما به‌راستی چه مؤلفه‌هایی موجب شده است تا نام «محمودی خوانساری» در فهرست جاودانه‌های موسیقی این مرز و بوم ثبت و ضبط شود؛ حال آنکه به لحاظ خصوصیات آوایی، محدودة صوتی محمودی از بسیاری آوازخوانان زمانة خود کمتر بود؟ مگرنه آنکه محمودی خوانساری برای زینت آواز خویش، تنها از چند تحریر مشخص استفاده می‌کرد و مگرنه آنکه به لحاظ تسل‍ّط در فن «شعرخوانی» و حتی بیان برخی الفاظ یا حروف، آواز محمودی کاملاً قابل نقد و حتی در برخی موارد، دارای ایراد است؟ پس رمز جاودانگی «مرغ شباهنگ» در چیست؟

اواز: غلامحسین بنان

اهنگ بیات اصفهان: روح الله خالقی

اشعار:نظام وفا/ابوالحسن ورزی

ترانه سرا: بیزن ترقی

همنواز اواز: مرتضی خان محجوبی

غزل اواز:ابوالحسن ورزی

گوینده: روشنک

آمد اما در نگاهش آن نوازشها نبود

چشم خواب آلوده اش را مستي رويا نبود

نقش عشق و اروز از چهره دل شسته بود

عكش شيدايي در آن آيينه شيدا نبود

لب همان لب بود.اما بوسه اش گرمي نداشت

دل همان دل بود اما مست و بي پروا نبود

در دل بيدار خود جز دين رسوايي نداشت

گر چه روزي همنشين جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغاي دل خاموش بود

برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

ديده ام آن چشم درخشان را ولي در اين صدف

گوهر اشكي كه من ميخواستم پيدا نبود

در لب لرزان من فرياد دل خاموش بود

آخر آن تنها اميد جان من تنها نبود

جز من و او ديگري هم بود اما اي دريغ

آگه از درد دلم زآن عشق جان فرسا نبود…

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن

ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن

چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر

تا که گلباران شود کلبه ی ویران من

تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان

تا نسیم از سوی گل با من بیا دامن کشان

چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی

چون سرشکم در کنار بنشین ، نشان سوز نهان

بازا ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم

چون لاله ی تنها ببین بر چهره داغ حسرتم

ای روی تو آئینه ام عشقت غم دیرینه ام

بازا چو گل در این بهار ، سر را بنه بر سینه ام

دارای اعلام شماره وبرنامه

گلهای رنگارنگ برنامه شماره 221

اواز: حسین قوامی

ترانه: مرضیه

اهنگ ابوعطا: لطف الله خان مجد

همنواز اواز: مرتضی خان محجوبی

غزل اواز: فروغی بسطامی/مولانا

ترانه سرا:طلوعی عراقی

اشعار متن برنامه: فروغی عراقی/ مولانا

گوینده: فرنگیس اردلان

مطلع ترانه:

مکش ای طبیب رنجم مده ای حکیم پندم

که به عشق پای بندم که بدو دردمندم

شب و روز اشکبارم که به هجر او دچارم

همه عمر بی قرارم که به زلف او بندم

چه شود اگر چو چنگت تو شبی به بر بگیری

که چو نی نوای عشقت شنوی ز بند بندم

به صفای عشق ومستی زتمام ملک هستی

غم اوست بر مرادم رخ اوست در پسندم

مطلع غزل اواز:

شیوه ی خوش منظران چهره نشان دادن است

پیشه ی اهل نظر دیدن جان دادن است

خواهی اگر وصل یار از غم هجران منال

زان که وصول بهار تن به خزان دادن است

عاشقان مستند وما دیوانه ایم

عارفان شمع اند وما پروانه ایم

در ازل دادند چون جام الست

تا ابد ما مست ان پیمانه ای

این برنامه در فضای مجازی موجود نبوده است

دارای اعلام شماره وبرنامه

این برنامه پیشکشی است به دوست بزرگوار جناب دکتر خرم ابادی زاد به پاس زحمات عاشقانه ایشان در راه اعتلای فرهنگ وادب وهنرسرزمین مادری

اواز: اکبر گلپایگانی

غزل اواز: هلالی جغتایی

اهنگ همایون: مهدی خالدی

با همکاری هنرمندان: همایون خرم/منصور صارمی /امیر ناصر افتتاح

اشعار متن برنامه: حافظ/مولانا

گوینده: اذر پزوهش

به یار بی وفا عمری وفا کردم ندانستم

به امید وفا بر خود جفا کردم ندانستم

بلای جان من ان شوخ ومن افتاده در کویش

دریغا دریغا خانه در کوی بلا کردم ندانستم

به هر بیگانه باشد خو او از اشنا بهتر

به ان بیگانه خود را اشنا کردم ندانستم

گرفتم ان سر زلف وکشیدم صد گرفتاری

به دست خویش خود را مبتلا کردم ندانستم

به یار بی وفا عمری وفا کردم ندانستم

به امید وفا بر خود جفا کردم ندانستم

دارای اعلام شماره در ابتدا وانتها وشناسنامه

انچه از این برنامه در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد شناسنامه وشماره برنامه در ابتدای فایل بوده است

این برنامه پیشکشی است به دوست بزرگوار جناب بهرامی مدیر تارنگار گلبانگ عشق به پاس تلاش عاشقانه ایشان در راه زنده نگهداشتن نام بانوان هنرمند این دیار اهورایی

اواز: مرضیه

اشعار متن برنامه: نسیم ( علی صدارت)

اهنگ ابوعطا: لطف الله خان مجد

ترانه سرا: طلوعی عراقی

با همکاری هنرمندان: مرتضی خان محجوبی/احمد خان عبادی

گوینده: روشنک

مکش ای طبیب رنجم مده ای حکیم پندم

که به عشق پای بندم که بدو دردمندم

شب و روز اشکبارم که به هجر او دچارم

همه عمر بی قرارم که به زلف او بندم

چه شود اگر چو چنگت تو شبی به بر بگیری

که چو نی نوای عشقت شنوی ز بند بندم

به صفای عشق ومستی زتمام ملک هستی

غم اوست بر مرادم رخ اوست در پسندم

این برنامه پیشکشی است به دوست بزرگوار وعاشق جناب محمد اذر مدیر سایت بانو مرضیه به پاس زحمات ایشان در پاسداشت زنده نگهداشتن نام هنرمند بی تکرار بانو مرضیه

  با ذکر این نکته  که بانو مرضیه این اهنگ وترانه را نیز در گلهای رنگارنگ شماره 221 و227 وشاخه گل شماره 74 اجرا نموده است

این اهنگ ساخته لطف الله خان مجد می باشد که اولین اهنگی است که لطف الله خان برای برنامه گلها ساخته است

دارای اعلام برنامه در ابتدا وانتها ودارای شناسنامه

انچه از این برنامه در دسترس صاحبدلان بوده است فاقد اعلام شماره در ابتدای برنامه بوده است

اواز:اردشیر بیدکانی

همنوازان: احمد عبادی/لطف الله مجد

غزل اواز: شیخ اجل سعدی

قطعاتی در سه گاه

بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری  
خاک بازار نیرزم که بر او می‌گذری

من چنان عاشق رویت که ز خود بی‌خبرم  
تو چنان فتنه خویشی که ز ما بی‌خبری

برقع از پیش چنین روی نشاید برداشت  
که به هر گوشه چشمی دل خلقی ببری

گفتم از دست غمت سر به جهان دربنهم  
نتوانم که به هر جا بروم در نظری

به فلک می‌رود آه سحر از سینه من  
تو همی برنکنی دیده ز خواب سحری

گر تو از پرده برون آیی و رخ بنمایی  
پرده بر کار همه پرده نشینان بدری